پرتره هاي خياباني (بخش سوم)

تاریخ انتشار : ۱۳۹۵/۱/۳۰
بايد یک کاراکتر جالب پیدا کنم. یک شخصیت عادی زیاد جذاب نیست. باید چهره‌های کاراکتر را پیدا کنم. افرادی که هر روز نمی‌بینم.

 

 

 

 

 

هنر خلق پرتره هاي

بي هوا

 

 

نوشته توماس لئوتارد

تهيه و تنظيم: شاهين غفاري

 

از كجا شروع كنيم؟

 

بزرگترین سئوال برای هر شخصی این  است که برای عکاسی از یک شخص در فاصله‌ی نزدیک از کجا شروع کند. من با یک لنز 85 میلی‌متر شروع کردم و به مرور زمان به سوژه نزدیک‌تر شدم. مهم این بود که همیشه می‌دانستم که چرا این کار را انجام می‌دهم و می‌خواستم نزدیک‌تر شوم. بعضی افراد می‌گویند که در ابتدا باید اجازه بگیرید. بعضی دیگر می‌گویند که قبل از عکاسی از مردم باید چیزی بنوشید. بعضی هم چیزهای دیگری می‌گویند. مهم‌ترین نکته‌ این است که من از ابتدا می‌خواستم این کار را انجام دهم و هیچ وقت متوقف نخواهم شد. هنگامی که بر کاری شدیدا پافشاری می‌کنم، می‌دانم که می‌توانم آن‌را انجام دهم. هنگامی که به یک پرتره‌ی خیابانی کاندید خوب نگاه می‌کنم در مورد نتیجه و احساسی که دارم فکر می‌کنم سپس می‌دانم که می‌خواهم چه کاری را انجام بدهم. شاید در ابتدا برای گرفتن یک پرتره از مردم اجازه بگیرید. سپس یاد می‌گیرید که این مسئله از یک دیدگاه تکنیکی برای ثبت یک پرتره‌ی خیابانی سرچشمه می‌گیرد. بعد از این تجربه می‌توانید به روش بي‌هوا عکاسی کنید.

 

 

چگونه به سوژه نزدیک شویم

 

تماس صحیح هنگام عکاسی پرتره‌ی خیابانی بسیار حائز اهمیت است. برای من این یکی از عناصر کلیدی موفقیت است. در درجه‌ی اول باید هنگام قدم زدن در جمعیت یک کاراکتر جالب پیدا کنم. یک شخصیت عادی زیاد جذاب نیست. باید چهره‌های کاراکتر را پیدا کنم. افرادی که هر روز نمی‌بینم. افرادی که خارج از جمعیت ایستاده‌اند. سپس سعی می‌کنم به شخصی که ایستاده نزدیک شوم. مکان‌های مناسب برای این کار، ایستگاه‌های اتوبوس، پیاده‌روها، نقاط برخورد و ... هستند. من از یک گوشه که متوجه من نشوند به آن‌ها نزدیک می‌شوم. نگاه افراد معمولا به سمت جمعیت متمایل می‌شود. من هیچ وقت در چشمان آن‌ها نگاه نمی‌کنم، هرگز (تنها از طریق viewfinder). قبل از آن که شخص سر خود را برگرداند دوربین را به سمت او می‌گیرم. برای فوکوس اولیه دکمه را نصفه فشار می‌دهم. هنگامی که شخص برگشت، دکمه را کامل فشار می‌دهم و در یک توالی سه تا چهار فریم می‌گیرم. بعد از سه چهار عکس برمی‌گردم و به راه خودم ادامه می‌دهم. حرف نزنید، نگاه نکنید، هیچ کاری دیگری را انجام ندهید. ...

 

 

در مورد ترس چكار كنيم؟

 

یکی از مشکلات اصلی اغلب افراد ترس است. ترس یک مسئله‌ی کاملا شخصی و یک مشکل روانی است. این افراد در مورد علت‌های احتمالی که ممکن است هرگز رخ ندهند، زیاد فکر می‌کنند. هنگامی که افکار منفی را از قبل در ذهن خود داشته باشید، نمی‌توانید بر خود عکاسی تمرکز کنید. راحت نیستید و نمی‌توانید یک پرتره‌ی خوب بگیرید. در واقع خود شما هستید که ترس را در خود زنده می‌کنید. دلیلی برای انجام این کار وجود ندارد. من تعداد زیادی از پرتره‌های نزدیک را ثبت کرده‌ام و می‌دانم که افراد به ندرت اعتراض می‌کنند. این دانش به من اجازه می‌دهد تا به آرامی به یک شخص نزدیک شوم، پرتره را بگیرم و به آرامی دور شوم. می‌دانم که بسیاری از افراد حتی متوجه نمی‌شوند که چه اتفاقی افتاده است، اگر کسی از من بازخواست کرد یک جواب خوب برای او دارم و همیشه می‌توانم عکس را درجا پاک کنم. بنابراین چرا باز هم می‌ترسید؟ سعی کنید روی عمل گرفتن پرتره متمرکز شوید و در مورد پیامدهای آن فکر نکنید. این مسئله کاملا ساده است، ولی باید این کار را انجام دهید. زیاد فکر نکنید، نزدیک شوید و عکس بگیرید.

 

 

او چه می‌گوید؟

 

این روش همیشه نتیجه بخش است و اگرچه مردم متوجه می‌شوند که از آن‌ها عکس می‌گیرید ولی معمولا چیزی نمی‌گویند. بله، چیزی نمی‌گویند! بعضی افراد همیشه به این فکر می‌کنند که شاید هنگام عکاسی سرزنش شوند! ولی معمولا به ندرت این اتفاق می‌افتد، زیرا حتی متوجه نمی‌شوند که یک پرتره‌ی نزدیک از آن‌ها گرفته‌اید. معمولا افرادی که فکر می‌کنند مردم قصد سرزنش آن‌ها را دارند از افرادی هستند که حتی شانس خود را هم امتحان نکرده‌اند. هر شخصی که این کار را امتحان کرده باشد، می‌داند که ثمربخش خواهد بود. واکنش‌ها نیز بسیار نادر هستند؛ شاید از 100 نفر 5 نفر اعتراض کنند. اگر باور نمی‌کنید، امتحان کنید. من واکنش آن‌ها را نمی‌بینم، ولی گاهی اوقات به پشت سرخود نگاه می‌کنند تا ببینند از چه چیزی عکس می‌گیرم.

 

 

چگونه مي توانيم نزديك تر شويم؟

 

من کار را با یک لنز 85 میلی‌متری در یک دوربین کراپ 1.5 (برابر با 127.5 میلی‌متر) شروع کردم و صحنه‌های کاملی را در خیابان ثبت می‌کردم. به مرور زمان فاصله‌ی خود را با سوژه کمتر کردم و برخلاف تصور به این نتیجه رسیدم که آنقدر هم بد نیست. اگر هدف شما این نیست، هیچ وقت نمی‌توانید زیاد نزدیک شوید و به لنز طولانی عادت می‌کنید. هدف من همیشه این بوده که یک پرتره‌ی خیابانی را با یک لنز 50 میلی‌متری در دوربین کراپ 1.5 خود (برابر با 75 میلی‌متر) ایجاد کنم. برای رسیدن به نتایج مشابه پیشنهاد می‌کنم که از یک دوربین فول فریم با یک لنز 85 میلی‌متری استفاده کنید. در نهایت افرادی هستند که هیچ‌وقت نسبت به دیگران از یک فاصله‌ی مشخص به سوژه نزدیک نمی‌شوند. این مسئله طبیعی است زیرا این نوع عکاسی برای همه مناسب نیست. رشد کردن در این کار آسان نیست، ولی اگر بخواهید می‌توانید به هدف خود برسید. فقط به تلاش خود ادامه دهید. هرچه‌قدر که یک مکان شلوغ‌تر باشد این کار آسان‌تر است.

 

پايان بخش سوم

بخش اول

بخش دوم

بخش پاياني

 

 

كاري از سايت:

www.ZoomAks.com

 

 

منبع :
ارسال نظر
نام :
ایمیل :
متن نظر :
ارسال نظر
نظرات کاربران
میزان اهمیت
ایمیل
توضیحات
ارسال