چگونه یک عکاس خیابان آگاه‌تر شویم

تعداد بازدید : 1385
تاریخ انتشار : ۱۳۹۴/۱/۲۹
من اخیرا کتابی با نام 10% شادتر را به پایان رساندم٬ که از مزایای مدیتیشن و تمرکز حواس در زندگی روزمره گفته بود. رنج و نگرانی بسیاری در زندگی روزمره وجود دارد٬ و یکی از علل اساسی آن اشتیاق برای چیزهاست. تمایل برای داشتن چیزهایی است که نداریم و یا تمرکز بیش از حد بر روی آینده و گذشته‌ای که یا نرسیده و یا گذشته است.

 

 

 

 

چگونه یک عکاس خیابان آگاه‌تر شویم

 

نوشته : Eric Kim
ترجمه: شاهین غفاری

 

 

مرکز شهر لس آنجلس 2014

 

من اخیرا کتابی با نام 10% شادتر را به پایان رساندم٬ که از مزایای مدیتیشن و تمرکز حواس در زندگی روزمره گفته بود. رنج و نگرانی بسیاری در زندگی روزمره وجود دارد٬ و یکی از علل اساسی آن اشتیاق برای چیزهاست. تمایل برای داشتن چیزهایی است که نداریم و یا تمرکز بیش از حد بر روی آینده و گذشته‌ای که یا نرسیده و یا گذشته است.

با این حال با توجه به کتاب (و بودیسم) ٬ یکی از بهترین راه‌های غلبه بر این رنج با تمرکز بر زمان حال و عدم تلاش صورت می‌گیرد. من فکر می‌کنم چیزهای زیادی وجود دارد که با تمرکز بر روی آن ما می‌توانیم حاضر و آماده برای عکس خیابانی باشیم. بعضی از چیزهایی که به ذهنم می‌آید در زیر می‌آورم:

1. در خیابان‌ها تمرکز داشته باشید

هنگامی که ما مشغول عکاسی هستیم ممکن است خیلی متمرکز باشیم بر روی مسائل مالی٬ احساسی٬ مسائل مرتبط با کار یا هر چیز دیگری و به آسانی اجازه می دهیم بعضی چیزها تمرکز ما را از عکاسی تغییر دهند.

هنگامی که برای عکاسی خیابانی می رویم باید بر حال حاضر متمرکز باشیم و از خارج شدن از خانه و تجربه ی زندگی با دوربین مان لذت ببریم. باید از نسیم هوای خنک٬ تعامل مردم در خیابان ها و صدای کلیک دکمه شاتر دوربین‌مان لذت ببریم.

بنابراین چون دور شدن از فعالیت عکاسی در خیابان به سادگی صورت می گیرد و فکر می کنم  دلیل این قضیه با چیزهای تصادفی اتفاق می‌افتد. تلاش کنید بر روی حال حاضر متمرکز باشید. دوم اینکه اجازه دهید ذهنتان رها باشد٬ بنابراین بر احساس پایتان بر روی سنگ فرش خیابان٬ وزن دوربین دور گردن یا دستتان و آنچه قرار است ببینید تمرکز کنید.

2. با تجهیزاتی که داریم خوشحال باشیم

یکی از چیزهایی که در عصر بازاریابی و تبلیغات دشوار است این است که با آنچه داریم راضی باشیم. به خصوص هنگامی که در مورد عکاسی و و دوربین صحبت می کنیم. آن سندرم جذب تجهیزات نامیده می‌شود که ما در آن در حال گرفتن دوربین‌های جدید٬ لنزها و تجهیزات هستیم به امید این که آنها الهام بخش ما خواهند بود و به ما برای تبدیل شدن به عکاس هایی بهتر کمک خواهند کرد.

من در گذشته خیلی زیاد شبیه به آنچه در بالا ذکر شد بودم. همیشه از دوربین و لنزها و آنچه داشتم ناراضی بودم. احساس می‌کردم خرید بعدی‌ام الهام بیشتری به من داده و از من عکاس بهتری خواهد ساخت.  من زمان خیلی زیادی را در فروم‌ها و سایت‌های بحث و گفتگو درباره‌ی دوربین‌ها صرف می‌کردم سپس جدیدترین‌ها٬ زیباترین‌ها و به روزترین دوربین‌ها را لیست می‌کردم.

این قضیه با هر دوربینی اتفاق افتاده است. از دوربین کنون point and shoot ٬ کنون Rebel XT تا کنون 5D و در نهایت Leica M9 . در حال حاضر من بیشتر عکاسی می کنم با فیلم بنابراین در بخشی از من کمتر سندرم جذب تجهیزات وجود دارد (فیلم در حال حاضر منسوخ شده) اما من هنوز هم با اغوای تمام این دوربین‌های جدید و سکسی مبارزه می‌کنم.

بزرگترین حسرت من صرف این همه زمان٬ انرژی و پولی برای این همه دوربین‌های جدید و تجهیزات است. من تمایل دارم به جای سرمایه گذاری فیزیکی زمان و پولم را صرف تجربه اندوزی کنم. می‌خواهم به عنوان یک عکاس پولم را خرج سفر بیشتر٬ خرید کتاب‌های عکاسی بیشتر و سرمایه‌گذاری در آموزش‌ام کنم.

بنابراین اگر در حال حاضر از تجهیزاتتان احساس عدم رضایت می کنید بهتر راه درمان این است که به سادگی بیرون رفته و عکاسی کنید. من به ندرت هنگامی که واقعا برای عکاسی بیرون می‌روم با دوربین ام ناراضی هستم. من فقط هنگامی از تجهیزاتم ناراضی هستم که خودم را با دیگران در اینترنت و آنچه دیگران دارند مقایسه می کنم.

راه حل دیگر صرف زمان کمتر در سایت های بررسی تجهیزات و مسدود کردن آنها با یک افزونه مرورگر است به جای آن magnumphotos.com را بوک مارک کرده و از اساتید یاد گرفته و با تحلیل تصاویرشان الهام بگیرید.

اگر پول دارید آن را روی سفر٬ کتاب‌ها٬ کارگاه‌های آموزشی٬ آموزش٬ و خود آموزی سرمایه گذاری کنید زیرا در آینده سود سهام به مراتب بالاتری دریافت خواهید کرد.

3. لذت بردن از سفر٬ نه مقصد

هنگامی که بر روی پروژه‌های عکاسی کار می‌کنم بعضی اوقات به جای لذت بردن از سیر انجام کار٬ گرفتار خواست دیدن محصول نهایی می‌شوم. ضرب المثلی وجود دارد که می‌گوید: "زندگی سفر است٬ نه مقصد." من فکر می‌کنم ما باید همین تفکر را در عکاسی‌مان اعمال کنیم.

بسیاری از ما آرزو داریم به عکاسی بزرگ تبدیل شویم٬ آثارمان به صورت بین‌المللی نمایش داده شود٬ یک رسانه ارتباط جمعی قوی با تعداد زیادی تعقیب کننده داشته باشیم و کارهایمان توسط دیگران مورد تقدیر و ستایش قرار بگیرد. با این حال با تمرکز بر روی این اهداف خارجی گاهی ما دیدگاه لذت واقعی عکس گرفتن را از دست می‌دهیم.

بنابراین هرگاه با عکاسی‌تان احساس ناامیدی می‌کنید "لذت سفر"را به خاطر داشته باشید. سفر٬ یادگیری٬ بهبود کارتان٬ و اشتراک آن اشتیاق با دیگران باارزش‌ترین چیز است.

4. تامل بر روی عکس‌ها

یکی از مشکلاتی که من از آن رنج می‌برم این است که اغلب خیلی سریع عکس‌ها را نگاه می‌کنم. کاملا بی‌تاب هستم٬ بنابراین اگر عکسی در ابتدا برایم جالب نباشد به سرعت آن را نادیده گرفته و از آن می‌گذرم.

با این حال احساس می‌کنم که بهترین راه برای برای لذت بردن از یک عکس تامل بر روی آن می‌باشد. حداقل یک دقیقه صرف دیدن وجوه عکس کنید٬ نور و سایه‌ها را مشاهده کنید٬ محتوای داخل قاب را بررسی کنید٬ جزئیات موجود در تصویر را نگاه کنید. آن مانند یک وعده غذایی خوب است٬ باید آن را آرام بجویم ٬ به طعمش توجه کنیم و آن را با شادی و لذت صرف کنیم.

بنابراین عکس‌هایی را که می‌بینید به عنوان غذا تصور کنید. فقط غذا را بو نکرده و تلاش کنید آن را ببلعید بلکه به گونه‌ای رفتار کنید که انگار در یک رستوران خوب هستید. عکس‌ها را به آرامی و آگاهانه و با سپاسگزاری بجوید و هضم کنید.

5. تمرکز بر تنفستان

یکی از چیزهای اصلی که من در مدیتیشن٬ یوگا و بودیسم یاد گرفته‌ام اهمیت تمرکز بر تنفس است. هنگامی که ما عصبانی یا ناراحت می‌شویم تنفس ما تغییر می‌کند. من شخصا دریافتم هنگامی که مضطرب یا عصبی هستم تمرکز بر تنفس‌ام به آرامشم فوق‌ا‌لعاده کمک می‌کند.

بنابراین این یک راه عملی است که می‌توانید آن را در عکاسی خیابانی اعمال کنید: اگر شما همیشه ناراحت کسی و یا مواجه شدن با چهره‌ای در خیابان هستید٬ وحشت نکنید. بر روی تنفستان تمرکز کنید. از وضعیت آگاه باشید و به آرامی به سوژه‌تان توضیح دهید که چرا از او عکس گرفته‌اید. لبخند مودبانه‌ای بزنید و عذر خواهی کنید.

اگر هنگام عکاسی در خیابان عموما عصبی هستید  یا احساس نگرانی می کنید٬ می‌توانید همین کار را انجام دهید. دانستن این که گرفتن عکس از غریبه‌ها می‌تواند به نوعی تجاوز به حریم افراد به نظر برسد باعث می‌شود هنگام گرفتن عکس از غریبه‌ها غالبا به واکنشی چون  زد و خورد و تعثیب و گریز فکر کرده و این منجر به تعرق و تشدید آدرنالین و بالا رفتن ضربان قلب‌مان ‌‌شود. ما از این راه خودمان را با دوران باستان سازگار می‌کنیم و یا از عصبانیت دیگران که می‌تواند منجر به مرگ شود جلوگیری می‌کنیم.

خوشبختانه در دنیای مدرن٬ ما به ندرت با چنین شرایط زندگی و مرگی مواجه می‌شویم. محیط زیست ما تغییر کرده اما واکنش‌‌های فیزیولوژیکی ما خیر.

بنابراین هر زمان که هنگام گرفتن عکس استرس دارید٬ مضطرب یا عصبی هستید ٬ فقط یک ثانیه با دم و بازدم نفس عمیق بکشید. بر تنفستان تمرکز کنید و اجازه دهید همه‌ی نوسانات ذوب شوند.

نتیجه

من یک استاد ذن یا بودایی نیستم٬ اما این فلسفه به من در کسب بیشتر صلح و آرامش در زندگی روزمره و عکاسی خیابانی کمک شایانی کرده. به این ترتیب با رهایی از گذشته و عدم نگرانی از آینده و آگاه تر و متمرکز بودن در لحظه می‌توانیم حقیقتا خوشحال و سپاسگزار آنچه که داریم باشیم.

منبع :
ارسال نظر
نام :
ایمیل :
متن نظر :
ارسال نظر
نظرات کاربران
میزان اهمیت
ایمیل
توضیحات
ارسال